در بلندترین شب سال، جایی در دل بجنورد، چراغی روشن‌تر از همیشه می‌درخشید؛ چراغ مهربانی. سرای مهر شهرداری بجنورد، آغوش خود را به روی آسمان‌خواب‌ها گشود؛ مردان و زنانی که سقف‌شان آسمان است و شب‌هایشان، بلندتر از یلدا در این شب خاطره‌انگیز، میوه شیرینی، تنقلات و غذای گرم، تنها خوراک جسم نبود؛ بلکه گرمای دل‌ها، لبخندهای مهربان، و نگاهی انسانی، سفره‌ای از کرامت و همدلی را گسترد. جشن شب یلدا برای کسانی برگزار شد که شاید کمتر کسی به یادشان باشد، اما در سرای مهر، فراموش‌شدگان، مهمانان ویژه بودند.

در میان صدای دف و نی، در کنار شعله‌های امید، قصه‌ای تازه نوشته شد، قصه‌ای از انسانیت، از شهری که هنوز دلش می‌تپد برای بی‌پناه‌ترین‌ها یلدا تمام شد، اما خاطره‌ی این شب در دل آن‌ها که مهمان بودند و آن‌ها که میزبان، ماندگار شد.